ايران در حالي 0.6 درصد از كل ارزش تجارت كاشي و 1.1 درصد از كل مقدار اين تجارت را داشته كه سياست منسجمي را در اين راستا دنبال نكرده است و اكثر صادرات كاشي ايران به شكل پيله‌وري و بدون بازاريابي حرفه‌اي انجام شده است. رشد صنعت در تمامي سال‌هاي گذشته تنها با هدف جايگزيني واردات و فروش در بازار داخل صورت گرفته است و توسعه صادرات هيچ‌گاه در دستور كار صنعت نبوده است. صنعت‌گر در دوره ركود تنها به فروش به هر طريق ممكن در بازار داخل انديشيده و در دوره رونق تنها به توليد هرچه بيشتر و باز فروش در بازار داخل، تعرفه 100 درصدي به كاشي وارداتي كه نتيجه مستقيم سياست منسوخ شده جايگزيني واردات است، توليدكننده را از چنان مصونيتي در بازار داخل برخوردار نموده كه رقابت‌پذيري، ارتقاي كيفيت و بهبود بهره‌وري در اين صنعت به بوته فراموشي سپرده شده است. در سال 1386 كمتر از 10 درصد از كل توليد کاشی کشورمان در خارج کشور به فروش رسیده است و نمودار 4 نشان مي‌دهد عمده كاشي صادراتي ما به بازار كشورهاي همسايه بویژه عراق، آذربايجان و افغانستان سرازير شده است.